23 januari de dag dat de wereld stil stond. Verbouwingsstress, verkeersdoden, verdampte fortuinen, kankergezwellen, griepepidemie, crisis, de winterprik, Gaza, allen werden ze met enkele halen los gesneden van het godgeklaag. De culinaire metier van mijn moeder, die moeiteloos de vloer aanveegt met de hele meute overbetaalde sterrenkoks, smaakte plots bitterzout. Mijn eerste happen liepen magisch synchroon met het nieuws van 19.00 u. Een stel fietsbenen onder akelig gesmeerde vegen theaterschimk bleken voldoende voor levenslange zielensmart. Dendermonde stond synoniem voor Honky Tonk en een overbemande paardenrug. Vanaf heden wereldkundig ge-pinpoint als epicentrum van perversiteit. Ik verbijt mijn tranen, verwijt mijn ex dat het te lang duurt eer ze sms’t dat ‘mijn’ kind flink heeft gegeten en op tijd in bed lag na een leuke schooldag, ver genoeg verwijderd van ‘Fabeltjesland’. What’s in a name… Het gezond verstand baadt in gedachte door een bloedbad dat vele ouders nooit meer uit hun ziel zullen wassen. Voor één keer zal de tijd niet in staat zijn om wonden te helen.
